ไม่น่าเชื่อว่าแฟนละครไทยจะได้ชมนักแสดงในดวงใจ ในบทบาทที่ไม่แตกต่างลงจอติดๆกันทั้งฝ่ายชาย ฝ่ายหญิง  จะว่าอิงกระแสร้อน ก็แลว่าลมฮิตพัดผ่านไปเหลือแต่ลมแผ่วๆ  แต่ด้วยนโยบายวางหมากอันลึกล้ำของเจ้าของสถานีคู่แข่งทั้งวิกมากสี น้อยสี   ที่เข็นพระ นางหน้าเดิมมาลงจอ สู้กันแบบไม่ยอมน้อยหน้า  ปรากฏการณ์เฝือเลยพาลเอาคนดูเบื่อละครไทยไปเลย 

เหมือนกับแนวละครที่ต้องฆ่าไม่นับ สับไม่เลี้ยง ไร้คุณธรรม  ผู้ใหญ่ตบมา เด็กตบไป  ..เหมือนไม่เคยได้รับการอบรมจากห้องเรียน พ่อแม่ไม่มีเวลาว่างมาสั่งสอน   .. สันดานดิบของมนุษย์มีเท่าไหร่  ยัดมาใช้กันให้หมดในละคร 1 ตอน  อนิจจา … หรือว่ากำลังตั้งใจเลียนแบบเกมออนไลน์   

ทั้งหมดทั้งปวงคือกระแสกฉกฉวยที่จะทำให้ละครไทยถอยหลังเข้าคลอง  กลายเป็นน้ำเน่าไม่มีวันบำบัดได้  แค่ต้องดูปาหี่รัฐบาลทุกวัน ชีวิตก็โสมมพอแล้ว  ยังต้องถูกยัดเยียดความบันเทิง (ชั้น) ต่ำบางเรื่องเข้ามาถึงบ้านทุกค่ำคืนอีก  แล้วจะช่วยจรรโลงให้คนหันหน้ามา   รู้รักสามัคคี กันได้ยังไง  ในเมื่อเอาตัวเลขมาอยู่เหนือคุณค่าจิตใจ ความรับผิดชอบ และจรรยาบรรณ  หรือว่าละครจะกลายเป็นงานสนองตัณหาตัวเอง เป็นงานประทัง ยังชีพ เป็นค่าผ่อนบ้านหรูๆในยามเศรษฐกิจฝืดเคือง   แบบที่ไม่มีคำว่า  ศิลปะ  เข้ามาเกี่ยวข้องอีกแล้ว       

เมื่อบ่ายวานนี้ เวลา14.30น. เจ้าหน้าที่ได้รับแจ้งเหตุทำร้ายร่างกายที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจรุดไปที่เกิดเหตุได้พบ นักเรียนชั้นป.4 หลายคนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ นั่งเอามือกุมศีรษะอยู่ที่มุมห้อง และพบเด็กนักเรียนผู้ก่อเหตุนั่งกุมมือเลือดออกซิบๆ

สอบถามครูประจำ ชั้นให้การว่า ขณะนั่งเรียนในชม.ที่ 4 อยู่ เด็กชายเอ(นามสมมุติ)ก็ลุกขึ้นยืนบนโต๊ะ และกระโดดเหยียบหัวเพื่อนนักเรียนในห้องหลายคน พร้อมกันนั้นก็เอามือโขกกระถาง ต้นไม้ที่แขวนอยู่ แล้วก็เด็ดดอกไม้ใส่เข้าปาก พร้อมกับโขกอิฐบล๊อกหน้าระเบียงอีกหลายครั้งจนมือแตก เลือดไหลซิบๆ หลังจากเหตุการณ์สงบสอบถามนักเรียนผู้ก่อเหตุให้การว่าได้เลียนแบบมาจาก เกมส์ มาริโอ้ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องสนุกจึงได้ลงมือกระทำการดังกล่าว

ล่าสุดเจ้าหน้าที่ ตำรวจได้ลงบันทึกประจำวันและเรียกผู้ปกครองมาพบเพื่อ ตักเตือนแล้วปล่อยตัว กลับบ้านไปและจะมีมาตรการแบนเกมส์มาริโอ้ต่อไป โดยจากนี้ไปใครมีเกมมาริโอ้ภาคใดก็ตาม ไม่ว่าจะให้เช่าหรือจำหน่าย ถือว่าผิดกฎหมาย มีโทษปรับตั้งแต่ 20,000 - 200,000 บาท

ผู้ปกครองให้การต่อว่า ก่อนหน้านี้ เด็กมีอาการแปลกๆมาตลอด ข้าวปลาไม่กิน กินแต่เห็ด บอกว่าอยากตัวสูงเร็วๆ และไม่รู้เป็นอะไร เจอเต่า เจอตะพาบ เป็นไม่ได้ไล่เตะทุกตัว ทั้งภารโรงในโรงยังบอกอีกว่า เห็นเด็กคนดังกล่าว ด้อมๆมองๆ บริเวณเสาธงโรงเรียนประจำ และพยายามจะกระโดด ขึ้นไปหยิบธง หลายครั้ง แต่ไม่สำเร็จจนต้องแจ้งฝ่ายปกครองให้ดำเนินการต่อไป

(จาก forwarding email - ขอคารวะคนเขียนไว้ ณ ที่นี้)

ที่เขียนเรื่องนี้ก็เพราะข่าวเรื่องเกม GTA เมื่อไม่กี่วันมานี้ ซึ่งผู้ต้องหาปล้น ฆ่าแทกซี่ วัย 18 ปี รับสารภาพว่าอยากรู้ว่าการปล้นแทกซี่ง่ายเหมือนในเกมหรือไม่ตำรวจไทยไม่รู้จะโทษใครดี ก็เลยจัดการแบนเกม GTA ไม่ให้มีการจำหน่ายหรือครอบครองในเมืองไทยอีกต่อไป รวมถึงเกมอีกเก้าเกมที่เข้าข่ายส่งเสริมความรุนแรงก็โดนแบนเช่นกัน (เกมพวกนี้จริงมีเรท M Mature ทั้งนั้น เด็กไม่ควรจะได้เล่นอยู่แล้ว เกมผู้ใหญ่ทั้งนั้น)

ถ้าจะถามผมว่าเกมมีส่วนทำให้เกิดพฤติกรรมความรุนแรง และเหตุการณ์ร้ายแบบในข่าวหรือเปล่า ผมก็จะต้องตอบว่าแน่นอน แต่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งคำถามแบบนี้สามารถใช้ถามกับกิจกรรมอะไรก็ได้ทั้งนั้น คำตอบก็จะออกมาเหมือนกัน เช่น หนังเรื่อง Rambo เป็นตัวอย่างให้เกิดพฤติกรรมรุนแรงหรือเปล่า? ผมว่าถ้าใช้คำถามแบบนี้ เตะฟุตบอลยังน่าจะทำให้เกิดพฤติกรรมรุนแรงได้เลย

ผมว่าอะไรก็ตามที่ทำมากเกินพอดี มันก็ไม่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเกม โทรทัศน์ หรือแม้กระทั่งเล่นกีฬา ถ้าจะให้ใช้ประสบการณ์ตัวเองเข้ามาคิดในกรณีนี้ ผมก็ต้องยอมรับโดยดุษณี เพราะว่าสมัยที่ผมเล่นเกมวันละอย่างน้อยห้าชั่วโมงนั้น ผมรู้ตัวว่ามีอารมณ์โมโหง่ายกว่าปกติ หรือถ้าช่วงนั้นเล่นเกมขับรถมาก ผมก็จะขับรถซิ่งและหวาดเสียวชวนอ้วกกว่าปกติ
แต่การเล่นเกมก็ไม่ทำให้ผมบ้าถึงขนาด ไปทดลองเอามีดจิ้มคนขับแทกซี่ดูว่าจะง่ายเหมือนในเกมหรือเปล่า เพราะว่าผมมีสมองที่ใช้คิดเป็น พ่อแม่สอนมาดี รู้ว่าอะไรผิด อะไรถูก

ผมว่า “การคิดเป็น” เป็นสิ่งสำคัญมาก สำคัญมากกว่าแค่การมีปัญญาความฉลาดด้วยซ้ำ ปัญหาส่วนใหญ่ที่สังคมไทยกำลังเผชิญอยู่ก็คือ เด็กไทยคิดกันไม่เป็น ไม่เคยถูกสอนให้ใช้ความคิด พ่อแม่ไม่เคยอนุญาตให้คิด เพราะเดี๋ยวจะรู้มาก ไม่เชื่อฟัง หรืออะไรก็ตามแต่ ครูก็ไม่ค่อยชอบให้เด็กนักเรียนคิด เพราะถ้าเด็กคิดนอกตำราแล้วครูตอบไม่ได้…

ย่ิงเขียนยิ่งเลอะ แต่สรุปว่าผมโทษตัวเด็กและพ่อแม่เด็กครับ อาจจะโทษสังคมเมืองด้วย ที่ทำให้พ่อแม่ไม่มีเวลาพอให้ลูกตัวเอง ส่วนเกมน่ะ เป็นแค่ปัญหาขั้นหางแถว แต่แก้ไขได้ง่ายที่สุด เพราะเห็นภาพ เห็นผลงานชัดภายในระยะเวลาอันสั้น ในขณะที่ปัญหาสังคมเมือง ครอบครัวเป็นปัญหาระยะยาว ที่ไม่มีใครแก้ได้

อันดับสองต้องนี่เลย Where in the World ของ Swingout Sister เหมาะมากๆ ไว้ฟังเวลาเหงาๆแบบไม่เศร้า สำหรับคนที่ยังไม่มีคู่ ฟังเพลงนี้แล้วให้สงสัย อยู่ไหนกันหนอ เขาคนนั้น ว่าแล้วก็แพ็คกระเป๋าเตรียมตัวออกเดินทาง เผื่อจะเดินชนใครสักคนที่ไหนสักแห่งในโลกนี้

หากจะให้จัดอันดับสิบสุดยอดเพลงที่ฟังแล้วชวนหนีออกจากบ้านอมตะนิรันดร์กาล อันดับหนึ่งในใจของมาตาดนตรีคนนี้คงหนีไม่พ้น California Dreamin’ ของ The Mamas and The Papas ทุกครั้งที่ได้ฟังเสียงร้องนำกับเสียงประสานของเพลงนี้ มันกระตุกต่อมวิญญาณ กระตุกต่อมบางต่อมในหัวใจ จริงๆ นะ ในหัวใจเลยล่ะ ฟังแล้วมันก็แปล๊บ ๆ  บางครั้งฟังแล้วมันก็เศร้า ๆ บางครั้งฟังแล้วอยากจะหนีออกจากบ้านซะเดียวนั้นเลย ไปคนเดียว ห้ามมีใครติดตาม ประมาณนั้นเลย

…ลักษณะสังคมไทยของเรา พัฒนาคนให้เติบโตขึ้นมาโดยไม่ต้องมีจุดยืน ในหลายสังคมเขาสอนเรื่องผิดเรื่องถูกชัดเจนมาก เด็กรู้ตั้งแต่โต๊ะอาหาร รู้ตั้งแต่ในบ้านแล้วว่าอะไรผิดอะไรถูก ในเชิงตรรกะหรือเหตุผล พูดง่ายๆว่าเขาสอนเรื่องตรรกะกันตั้งแต่เด็กๆ เด็กจะซึ้งบ้างไม่ซึ้งบ้าง เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง แต่มันมีอยู่ในหัว ในขณะที่สังคมไทยของเรา เลี้ยงดูลูกในลักษณะของการใช้อำนาจ ผิดถูกขึ้นอยู่กับผู้มีอำนาจในบ้านว่าคิดเห็นอย่างไร เพราะฉะนั้นเด็กก็จะเติบโตขึ้นโดยกลายเป็นผู้ใหญ่ที่อิงอำนาจเก่ง อยู่ในที่ประชุม จะบอกความคิดตัวเองก็ไม่กล้า ต้องดูว่าเสียงส่วนใหญ่เขาไปทางไหน หรือเสียงของผู้มีอำนาจหัวโต๊ะเขาไปทางไหน แล้วก็แสดงความเห็นค่อยๆคล้อยไปทางนั้น… - จักรภพ เพ็ญแข

ผมไม่บอกว่าผมอยู่ข้างไหน จะนปก. พันธมิตร หรือรัฐบาลไหนก็ตามแต่ ไม่ใช่ประเด็นที่จะพูดถึงในเอนทรี่นี้

จาก quotation ข้างต้นที่นำมาจากเวปไซต์ siamintelligence.com ตอนพิเศษ สัมภาษณ์นายจักรภพ เพ็ญแข ร่วมๆหนึ่งชั่วโมงเต็ม quotation ดังกล่าว ติดใจผมมากที่สุด จนอดไม่ได้ที่จะบล็อกเกี่ยวกับเรื่องนี้

คนไทยมมักไม่ค่อยมีปัญหา identity crisis เหมือนกับสังคมชาติอื่นเพราะว่าไม่เคยเชื่อในความมี identity ของตัวเอง เชื่อแต่ในแบบที่คนอื่นเขาเป็นกัน identity หรือความเป็นตัวของตัวเองไม่มีคุณค่าเท่าการยึดเอาความเป็นตัวของตัวเองในสังคมมาเป็นแบบอย่าง

ดูตัวอย่างง่ายๆ เพื่อนฝรั่งอยู่คนนึงอายุหกสิบกว่าๆชื่อริชาร์ด เพิ่งมีโอกาสมาเมืองไทยครั้งแรกเมื่อประมาณปีที่แล้ว ริชาร์ดมีโอกาสได้ไปเดินสยามสแควร์อยู่วันหนึ่ง เขาตั้งข้อสังเกตว่า “ทำไมคนไทยนี่แต่งตัวเหมือนๆกันหมดเลย ไม่มีอะไรแตกต่างเลย” จะหาว่าตาลุงริชาร์ดแยกแยะหน้าตาคนเอเชียไม่ออกไม่ได้เด็ดขาด เพราะลุงแกคลุกคลีกับคนเอเชียมามาก แยกจีน ญี่ปุ่น ไทย เวียดนาม ออก เหมือนกับที่แกแยก เยอรมัน อเมริกัน ฝรั่งเศสออกนั่นแหละ

คนธรรมดาที่แสดงความเป็นตัวของตัวเองสูง มักจะถูกสังคมโดดเดี่ยว สังคมในที่นี้อาจจะเล็กแค่เพียง กลุ่มเพื่อนฝูงสี่ห้าคน หรือใหญ่ขนาดประเทศทั้งประเทศก็ได้ คนส่วนใหญ่เลยเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุดคือการทำตัวกลืนเข้ากับสังคม ทั้งรูปลักษณ์ภายนอก และความคิดความเชื่อ

ผมไม่ได้ศรัทธานายจักรภพหรอก ออกจะหมั่นไส้เอาด้วยซ้ำ เพราะผมเห็นว่าเขาใช้อำนาจในขณะที่เป็นรองนายกเยอะเกินไป เขาเชื่อมันในจุดยืนของตัวเอง และบริหารงานแบบ “หักด้ามพร้าด้วยเข่า” เกินไป แถมยังด้วยเหตุผลส่วนตัวคือ นายจักรภพย้ายอธิบดีคนหนึ่งที่ผมรู้จัก (ไม่เป็นการส่วนตัว)ออกไปจากตำแหน่งด้วย

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจำเป็นจะต้องไม่เห็นด้วยกับเขาไปหมดทุกเรื่องไม่ใช่หรือ? คนเราน่าจะสามารถฟังและยอมรับความเห็นกันได้ ถึงแม้ว่าส่วนตัวแล้วจะเกลียดกันเข้าไส้ก็ตาม

ลองนึกดูเล่นๆว่าในสถานที่ทำงานหนึ่งๆ ถ้ามีแต่กลุ่มคนทำงานที่เห็นตรงกันไปหมดทุกเรื่อง เออออกันไปหมด ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนทำงานหลายคนไปทำไมกัน ไม่เกิดความคิดใหม่ๆออกมาเลย เพราะทุกคนคิดไปในทางเดียวกันหมด อย่างนี้สู้ทำงานคนเดียวซะไม่ดีกว่าหรือ?

จุดยืนไม่น่าจะหมายถึงการที่จะต้องเลือกข้างว่าเราจะเป็น นปก. หรือเป็นพันธมิตร ไม่น่าจะเป็นการบังคับว่าเราจะต้องเลือกนายดำหรือนายขาว และก็ไม่น่าจะใช่การเลือกในแบบที่คนส่วนมากคิดว่าถูก หรือเลือกทางที่น่าจะทำให้ตัวเองอยู่รอดมากกว่า
แต่จุดยืนน่าจะหมายถึงการมีความคิดเป็นของตัวเอง การรู้จักใช้ปัญญาที่มีอยู่ไตร่ตรองแยกแยะความถูกต้อง และยึดความถูกต้องนั้นเป็นแนวทางปฏิบัติของตัวเองมากกว่า

เมื่อสักสิบปีที่แล้วสมัยไปเรียนที่ฟลอริดา ในชั้นเรียนวิชาไฟฟ้าเบื้องต้น ในชั้นมีนักเรียนประมาณ 50 คนได้ คาบแรกอาจารย์ผู้บรรยายตั้งคำถามสลายพฤติกรรมให้ลุกขึ้นตอบทีละคนจนครบ 50 คน คำถามที่ว่าคือ “ตอนเบื่อๆ ว่างๆ ทำอะไร?” คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้รับก็

“ดูทีวี” “อ่านหนังสือ” “เล่นกีต้าร์” “ฟังเพลง”…

ไปได้ซักสิบยี่สิบคน เด็กอุตริคนหนึ่งลุกขึ้นตอบว่า “สำเร็จความใคร่ให้ตัวเองครับ” ขำกันทั้งห้อง… ปรากฏว่า ไอ้เด็กอุตริคนนี้กลับสร้างกระแสขึ้นมาซะนี่ เพราะว่าคนต่อๆมาหลังจากนั้นอีกหลายคนก็ตอบว่า “สำเร็จความใคร่ให้ตัวเอง” เหมือนๆกันๆ จนผมคิดว่า เอ…ถ้าให้ไอ้พวกยี่สิบคนที่ตอบไปแล้วตอบใหม่ หลายคนคงจะต้องเปลี่ยนคำตอบมาเป็นแบบเดียวกันนี้แน่เลย

สรุปว่าอาจารย์ประสบความสำเร็จในการสลายพฤติกรรมตั้งแต่คาบแรกเลย

แล้วนอกจากสำเร็จความใคร่แล้ว มีอะไรบันเทิงใจทำ ดู หรือสัมผัส เพื่อแก้เซ็งอีกหรือเปล่า? ผมถามตัวเอง

ผมหากิจกรรมแบบ inspirational ครับ สำหรับผมแล้ว อาทิตย์ที่ผ่านมาผมได้แต่ดูรายการ So you think you can dance จนตาแฉะ โดยเฉพาะบางตอนที่มีเรื่องราวและทำให้อินแบบลืมความเป็นจริงของชีวิต เช่น อันนี้ และ อันนี้ และจบลงที่วิดีโอของ Tommy Emmanuel อันนี้ <– ดูแล้วยิ่งหมดแรง แต่ทำให้สมองทำงานช้าลงได้ดี

อ้อ แถมรูปถ่ายของคุณเจมส์ให้ดูแก้เซ็งด้วย ถ่ายรูปง่ายๆโคตรได้อารมณ์

บางทีเวลามีอะไรทำมากๆ สมองผมไม่ทันจัดระเบียบการทำงาน เกิดอาการเซ็งผสมสับสน ดนตรีและศิลปะเป็นสิ่งที่สามารถจัดระเบียบสมองได้ดีทีเดียว

เอ้า จบลงด้วย What a wonderful world ของพี่ Iz ท่าจะดี

วันนี้เราได้รับบทเรียนที่ดีมากๆจากเด็กชายเจ็ดขวบ แซ็กกี้ตัวแสบของเรานั่นเอง ขณะที่เรากำลังขับรถกลับบ้าน จู่ ๆเขาก็พูดขึ้นมาว่า “หม่าม้า ต่อไปหม่าม้าก็คิดกับรถแบบว่ามันเป็นหญ้าแพรกสิ” เรางงครับ งงมาก ๆ จึงถามกลับไปว่ายังไงเหรอ แม่ไม่เข้าใจ “ก็หญ้าแพรกน่ะ มันเป็นพืชที่ทนมาก ๆ ไม่ว่าใครจะเหยียบจะย่ำแค่ไหน มันก็ไม่ตาย มันก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ รถของหม่าม้าก็เหมือนกัน ถ้ามันมีรอยบุบรอยขีดข่วนนิด ๆหน่อยๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก หม่าม้าไม่ต้องไปสนใจ คิดซะว่ามันเป็นหญ้าแพรก”

โอ้พระเจ้า เราพบแสงสว่างในทันที เพราะที่ผ่านมาเราจะเป็นคนที่รักษารถมาก แบบไม่ชอบให้รถมีรอยขีดข่วนหรือรอยบุบรอยชน ก็เลยต้องเอารถไปทำสีบ่อย ๆ แล้วก็มาบ่นกับลูกว่า ลูกเอารถจักรยานไปชนรถแม่เป็นรอย เห็นมั๊ยหม่าม้าเลยต้องเสียตังค์เลย แล้วก็ชอบบ่นชอบเตือนลูกว่าให้ระวังชนรถเป็นรอย เขาก็คงจะเบื่อเรามั๊ง พวกผู้ใหญ่เรื่องมากคิดมาก ปวดหัว ก็เลยสั่งสอนซะหน่อย (ขนาดเด็กยังคิดได้ ไมเราโง่งี้เนี่ย)

จริงอยู่ที่ทุกวันบางทีเราก็ยึดติดกับวัตถุมากจนเกินไป จนลืมไปว่าปล่อยวางเป็นยังไง วันนี้รู้สึกขอบคุณคุณลูกแซ็กกี้มาก ๆที่ให้คำแนะนำที่ดีกับเราอย่างนี้ จริง ๆแล้วยังมีอีกหลายเรื่องเลยที่แซ็กกี้สอนเรา ไม่ได้สอนแบบไม่รู้ตัวนะ เรียกได้ว่าสั่งสอนเลยล่ะ ไว้วันหลังจะมาเล่าให้ฟัง

หลัง จากที่แซ็กกี้อาบน้ำเสร็จ ฉันก็ค่อยๆสอนเขาว่า แม่เข้าใจว่าลูกอยากตัดสินใจเองเรื่องการอาบน้ำว่าจะอาบตอนไหน เพราะลูกคิดว่าลูกทำได้ แต่การที่ลูกตะโกนใส่แม่อย่างนั้นมันไม่น่ารักเลย คราวหลังไม่ทำนะครับ เจ้าแสบยิ้มน่ารักให้ฉันและพยักหน้ารับแต่โดยดี เห็นมั๊ย ลูกฉันไม่ได้เป็นเด็กก้าวร้าวซักหน่อย แต่เด็กก็โมโหเป็นนะ ผู้ใหญ่ก็หัดเข้าใจบ้างสิว่าเวลาถูกขัดจังหวะในสิ่งที่เขากำลังตั้งใจอยู่ น่ะ มันก็ทำให้อารมณ์เสียได้เหมือนกัน

]]> http://www.thecommoners.org/self-rated-maturity.html/feed http://www.thecommoners.org/carlightswitch.html http://www.thecommoners.org/carlightswitch.html#comments Thu, 17 Jul 2008 17:19:32 +0000 โน้ต ชีวีวัฒน์ http://www.thecommoners.org/2008/07/87/ วันนี้ผมขับรถกลับบ้านเวลาใกล้ๆจะมืดแล้ว สังเกตุว่าส่วนใหญ่แล้ว ถ้าไม่มืดสนิทคนทั่วไปมักจะไม่ค่อยเปิดไฟหน้ารถกัน หรืออย่างดีก็เปิดไฟหรี่ (side lights) ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณห้าโมงครึ่ง ฝนตกแรงกว่าปรอยๆนิดหน่อยแบบต้องเปิดที่ปัดน้ำฝน ผมก็ยังเห็นว่าคนอื่นเขาไม่ยอมเปิดไฟอยู่นั่นเอง

ตามความเข้าใจของผมเอง ไฟหน้ารถมีไว้เพื่อส่องให้เห็นทางข้่างหน้า และเพื่อให้รถคันข้างหน้าเห็นรถเรา ในขณะที่ทัศนวิสัยแย่แบบตอนโพล้เพล้ (และฝนตก) ก็ควรจะเปิดไฟเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าว โดยเฉพาะจุดที่เพื่อให้รถคันอื่นเห็น ว่ารถเราอยู่ข้างหลัง

ไฟหรี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยครับ… ผมดูกระจกหลังก็ไม่ค่อยเห็นรถที่เปิดไฟหรี่ ดูกระจกข้างก็ไม่ค่อยเห็น เปิดไปทำไม? ทำไมไม่เปิดไฟหน้าเต็มไปเลย หรี่เพื่ออะไร?

จะว่ากลัวเปลืองไฟก็ใช่เรื่อง เพราะรถไม่ได้ดูดไฟเหมือนดูดน้ำมัน หรือกลัวไปแยงตาคันหน้า ก็ต้องถามว่ากลัวตายน้อยกว่ากลัวแยงตาหรือไง? จริงๆเข้าใจว่าไฟหน้ารถสมัยโบราณมันไม่โฟกัสขนาดนี้ เปิดไฟแต่ละครั้งจะกระจายกว้างและสูง อันนี้อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ติดเป็นนิสัยกันจนมาถึงตอนนี้ แบบพ่อสอนลูก ลุงสอนหลาน ทำตามๆกันมาไม่คิดจะเปลี่ยน

ถ้าไม่มีเหตุผลโต้แย้งที่ดีกว่านี้ ผมว่าผมก็จะเลิกใช้ไฟหรี่ ใช้แต่ไฟหน้าต่ำ และเปิดมันตั้งแต่เริ่มจะมืดต่อไปเพื่อความปลอดภัยของผมเอง และของคนใช้ถนนคนอื่นๆด้วย

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เอง ลูกชายวัยเจ็ดขวบของเราร้องไห้คร่ำครวญไม่ยอมเข้านอน พร่ำเพ้อว่าชีวิตของเขาไม่มีความหมายอีกแล้ว บอกว่าเขาเป็นแค่เพียงเด็กตัวเล็ก ๆคนหนึ่ง ที่ชีวิตไม่มีความหมายอีกแล้ว วันพรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียน เรียนเรื่องเดิม ๆซ้ำซาก เรื่องที่เขาเคยเรียนแล้วตอนปอหนึ่ง เรื่องบวกลบคูณหาร ที่เขาเคยเรียนแล้ว เรื่องตวงเรื่องวัดที่เขาก็เคยเรียนแล้ว ชีวิตของหนูไม่มีความหมายอีกแล้ว หนูก็เป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆคนหนึ่ง

เออหนอ… นี่ขนาดเด็กยังรำพึงรำพันคิดถึงเรื่องชีวิตได้ขนาดนี้เชียวหรือ เรื่องนี้มันทำให้เราได้คิดนะ บางทีคนที่คิดถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่กลับเป็นเด็กๆซะอีกที่คิดมากกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ในสมองบริสุทธิ์ใสซื่อของพวกเขาเปิดกว้างต่อการเรียนรู้ และการเรียนรู้ของเขามันก็ช่างมีขีดจำกัดเหลือเกินในแง่ของความเป็นจริง (ถ้าเป็นในจินตนาการล่ะก็พวกเขาไปไกลออกนอกจักรวาล) ผู้ใหญ่จะหยิบยื่นโอกาสการเรียนรู้ให้กับพวกเขาได้มากขนาดไหน เรายอมที่จะสละเวลาให้พวกเขาแค่ไหน ต่อไปนี้เราคงต้องคิดใหม่ทำใหม่เรื่องการเลี้ยงลูกแล้วล่ะ

มีอยู่ครั้งนึง แซ็กกี้บอกว่า “ม่ะม้า แค่ของเล่นอย่างเดียวไม่พอ ม่ะม้าต้องเล่นกับหนูด้วย” เราถึงกับอึ้ง (มารู้ทีหลังว่าประโยคนี้เขาเอามาจากโฆษณาอาหารแมว) และตั้งแต่นั้นมาจะพยายามเล่นกับเขาให้มากที่สุด ทำงานให้เขาเห็นน้อยที่สุด และต่อไปนี้ก็จะพยายามพาเขาไปท่องโลกให้มากขึ้น

เพื่อนคนนึงเคยบอกว่า วัยอย่างพวกเรานั้น  ถ้าพอจะมีทุนรอน ก็น่าจะถึงเวลาท่องโลกได้แล้ว เกิดมาชีวิตหนึ่ง ควรจะมีอะไรท้าทายมากกว่าแค่การทำงานประจำ การออกไปเสี่ยงภัย (สำหรับพวกที่โสด และไม่มีภาระ เช่น ลูก) เป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง จริง ๆแล้วถึงมีลูกก็ท่องโลกได้นะ เราไม่ถือว่าการมีลูกนั้นเป็นภาระ แต่เขาคือสิ่งที่เราต้องรับผิดชอบ และความรับผิดชอบนั้นควรจะทำให้ดีที่สุดจนกว่าเขาจะสามารถรับผิดชอบตัวเองได้

หลังจากค่ำคืนนั้น วันที่ได้เห็นภาพเด็กชายตัวเล็กๆนั่งคร่ำครวญถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ ทำให้เราต้องกลับมาทบทวนตัวเองอีกครั้งว่าสำหรับเราแล้ว ความหมายของการมีชีวิตอยู่… มันคืออะไรกันนะ